آمار بازدید
یکی از خدمات علمی محقق فقید مرحوم استاد عبدالحسین حائری، تصحیح و تحقیق تبصرة المتعلمین علامه حلی است که اوایل ورود به تهران به سال ۱۳۳۱ شمسی / ۱۳۷۲ قمری (۶۵ سال پیش) به خواستاری مدیر انتشارات اسلامیه - که با ایشان از زمان طلبگی آشنایی داشت – منتشر کرد. استاد ابتدا تصمیم داشت فتاوی خود را ذیل صفحات کتاب بیاورد، ولی بعداً از این کار منصرف شد. چنانکه از خودش شنیدم، به این دلیل ساده که: «من کجا، علامه کجا؟». و این یکی از مصادیق کتمان‌های استاد بود که در مقاله «نگفتن و نه گفتن» بیان کرده‌ام. (این مقاله را به یاد استاد و در تبیین برخی از جلوه‌های اخلاقی او نوشته‌ام که قرار است در مجله آیینۀ پژوهش چاپ شود).
باری، این کتاب فقط یک بار در همان زمان چاپ شده و خود در حکم نسخه‌ای خطی در آمده، به گونه‌ای که من در آن سالها دیده بودم و دیگر ندیدم، تا اینکه هفتۀ گذشته نسخه‌ای از آن را در مؤسسۀ کتابشناسی شیعه نزد جناب محسن صادقی دیدم و خوش داشتم که برای تجدید خاطرۀ استاد، دست کم در حدّ صفحه عنوان، از آن یاد کنم.
در این میان، ذکر جمیل چند تن دیگر نیز پیش آمد:
یکی استاد خطاط نام‌آور مرحوم حاج طاهر خوشنویس که با کتابت دقیق و زیبای کتابهای زیادی، حقی عظیم بر فرهنگ شیعی دارد و متأسفانه کمتر از او یاد می‌شود. وی کاتب این نسخه بوده است.
دیگر آیة الله سید محمدرضا حسینی اعرج فحّام از دانشمندان کربلا که مالک نسخه بوده و آن را نزد یکی از اساتید خود به نام سید حسین طباطبایی قمی به سال ۱۳۸۶ خوانده است. (ایشان حتماً کسی غیر از حاج آقا حسین طباطبایی قمی مرجع معروف است که به سال ۱۳۶۶ قمری درگذشته است و شاید از خاندان یا نوادگان او باشد.) وی اشاره‌ای به این درس و نیز تذکری اخلاقی در پایان نسخه نوشته است. و نیک می‌دانیم که هیچ یک از ما در هر رتبه و جایگاه، بی‌نیاز از تذکر اخلاقی نیستیم.
این یادداشت به یاد شماری از اساتید و ذوی الحقوق در روز جمعه ۱۳ ربیع الاول ۱۴۳۷ / ۴ دی ۱۳۹۴ شمسی نوشته شد. روح این دانشوران فقید بر خوان احسان صاحب امروز حضرت صاحب الأمر عجل الله تعالی فرجه مهمان باد. و خداوند ما را نیز توفیق ادامۀ راه خدمتگزاری به دین مبین مرحمت کناد.

 زیرنویس:


 زیرنویس:
جمعه ۱۱ دي ۱۳۹۴ ساعت ۱:۵۱
نظرات



نمایش ایمیل به مخاطبین





نمایش نظر در سایت

بی نام
۱۱ دي ۱۳۹۴ ساعت ۱۷:۱۳
واعجبا که کتابی که در زمرۀ کتب نایاب تلقی شده و در عداد مخطوطات قرارش داده اید، در بیش از بیست کتابخانۀ ایران در دسترس محققین است (با سرچ «عبدالحسین الحائری» در سایت lib.ir روشن خواهد گشت). و افسوس که محققین نایی و نفسی ندارند که تلاشی کنند برای یافتن مراد و مطلوبشان -به یاد کسانی چون علامه امینی یا آقاعزیز طباطبایی که برای یافتن مدارک و مستندات مخطوط و غیر از آن، رنج اسفار به بلاد بیگانه را به تن می خریده اند و اینک ما...- ؛ و شاید در این میان تنها ما مقصّر نباشیم، بلکه مدیران مخازن کتب نیز که تل انباری شده اند از آثاری بدون مراجعه کننده در این میان اندک تقصیری داشته باشند. و ای کاش در عرصۀ فایلسازی دیجیتالی کاری می شد که سیستماتیک باشد و نظام مند.
باری، سعی جناب نگارنده مشکور که باری یادی کرد از اساتذۀ مرحوم.